با دست یخ زده که نمیشه یخ قلبو شکوند...!

یک عالمه حرف برای زدن دارم ولی نه دلم میخواد کسی بشنوه چی میگم نه میتونم بنویسم ... انگار کلمات دیگه دوستم نیستن...! نه حوصله ی شب یلدا رو دارم نه اعصاب الکی خندیدن و حال خرابمو به کتابی که داشتم میخوندم -شهر خرس و چه قدر که محشر بود- نسبت میدم و خوبیش اینه که برای همه قابل قبوله ... همه میدونن کتاب چه اثری رو من میزاره ... از مزایای دمدمی بودن شدید من اینه که ممکنه تا چند ساعت دیگه حالم خوب باشه و زهر نکنم یلدای امسالو ...!